Αγαπητοί μου,
Το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς μια κορυφαία στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας, αλλά μια στιγμή κατά την οποία η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αναμετρήθηκε με τον φόβο, η ελεύθερη σκέψη με την καταστολή και η νεανική τόλμη με την αυθαιρεσία.
Είναι εκείνος ο Νοέμβρης του 1973 που δεν έμεινε πίσω στον χρόνο, γιατί ορισμένα ιστορικά γεγονότα μετατρέπονται σε συλλογική μνήμη, σε ηθική παρακαταθήκη, σε διαρκή απαίτηση για μια κοινωνία πιο ελεύθερη, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη!
Φίλες και φίλοι,
Για μένα το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο Ιστορία, αλλά και βίωμα!
Ανήκω στην γενιά του Πολυτεχνείου ,είμαι παιδί εκείνης της εποχής και έζησα βιωματικά, ως φοιτητής, τα γεγονότα, την αγωνία, την ένταση, τον φόβο αλλά και την βαθιά προσδοκία της κοινωνίας που διεκδικούσε το δικαίωμα να αναπνέει ελεύθερα.
Γι’αυτό και η 17η Νοεμβρίου δεν αποτελεί, για μένα, μια απλή επέτειο μνήμης, αλλά είναι ένα κομμάτι της προσωπικής μου διαδρομής, μια ζωντανή παρακαταθήκη που δεν μου επιτρέπει να αντιμετωπίζω την ελευθερία ως κάτι αυτονόητο.
Αγαπητοί μου,
Εκείνον τον Νοέμβρη του 1973 ,υψωσαμε τη φωνή μας απέναντι στον φόβο, δεν διαθέταμε εξουσία, δεν είχαμε εγγυήσεις νίκης, δεν γνωρίζαμε τι θα μας ξημέρωνε ,είχαμε, όμως, κάτι που καμία αυταρχική εξουσία δεν μπορούσε να κατασκευάσει, κανένας φόβος να ακυρώσει και αυτό ήταν η εσωτερική μας ελευθερία να μη συμβιβαστούμε με το άδικο!
Το σύνθημα » Ψωμί- Παιδεία – Ελευθερία «, δεν αποτελεί ένα ιστορικό απολίθωμα, παραμένει μια βαθιά ανθρώπινη διεκδίκηση, γιατί Ψωμί σημαίνει αξιοπρεπή ζωή, παιδεία σημαίνει πνευματική χειραφέτηση και ελευθερία σημαίνει το δικαίωμα του ανθρώπου να σκέφτεται, να αμφισβητεί, να επιλέγει και να υπάρχει χωρίς να γονατίζει μπροστά στον φόβο!
Φίλες και φίλοι,
Εδώ συναντάμε τη βαθύτερη αποστολή της εκπαίδευσης.
Ως Εκπαιδευτικός, πιστεύω πως το πραγματικό χρέος του σχολείου δεν είναι να διδάσκει στα παιδιά τι συνέβη τότε, αλλά να τα βοηθά να αναγνωρίζουν τι διακυβεύεται σήμερα!
Γιατί η παιδεία ολοκληρώνεται όταν ο μαθητής αποκτά το θάρρος να θέτει δύσκολα ερωτήματα, να μη χειροκροτεί άκριτα, να μη σιωπά μπροστά στην αδικία, να μη συγχέει την πλειοψηφία με το αλάθητο, την εξουσία με το δίκαιο και την ελευθερία με την ασυδοσία.
Ένα σχολείο που δεν καλλιεργεί την ελεύθερη σκέψη, κινδυνεύει να παράγει ανθρώπους που γνωρίζουν πολλά άλλα τολμούν ελάχιστα.
Και μια κοινωνία που θυμάται τους αγωνιστές της μόνο στις επετείους αλλά αδιαφορεί για τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκαν, κινδυνεύει να μετατρέψει την Ιστορία σε βολική τελετή μνήμης.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όχι μόνο τι συνέβη στο Πολυτεχνείο, αλλά και τι κάνουμε εμείς σήμερα με την παρακαταθήκη του.
Ας μην κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές μόνο φωτογραφίες, συνθήματα και στεφάνια.
Ας τους κληροδοτήσουμε το θάρρος να σκέφτονται ελεύθερα, τη δύναμη να αντιστέκονται στο άδικο και την αξιοπρέπεια να μη συνηθίσουν ποτέ στο σκοτάδι!
Η Δημοκρατία δεν είναι κειμήλιο του παρελθόντος, είναι καθημερινή ευθύνη του παρόντος και χρέος απέναντι στο μέλλον!
Τιμή και Σεβασμός σε όσους αντιστάθηκαν!
Μνήμη χωρίς λήθη!
Ελευθερία χωρίς φόβο!
Παιδεία χωρίς χειραγώγηση!
Κώστας Πρεβέντης
Εκπαιδευτικός








