» Πώς μεγαλώνεις χωρίς να μεγαλώνεις;»
Μετράς χρόνια ,αλλά όχι εμπειρίες, αλλάζεις κυβερνήσεις αλλά όχι νοοτροπίες!
Αγαπητοί μου,
Το είδαμε στην Ελλάδα της κρίσης.
Το 2010 η χώρα μπήκε σε ένα πρωτοφανές πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής το οποίο ήταν μια πολιτική αλλαγή που πέρασε μέσα από την ζωή των ανθρώπων:
Μισθούς, συντάξεις, φόρους, εργασία, δημόσιες υπηρεσίες και κοινωνικές παροχές.
Η ανεργία απο περίπου 9,5% ,έφτασε στο 27% το 2013, μια ολόκληρη γενιά βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανασφάλεια της εργασίας, τη μετανάστευση νέων ανθρώπων και τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος.
Η οικονομική κρίση μετατράπηκε σε κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα και όταν η κοινωνία αισθάνεται ότι πληρώνει το κόστος χωρίς να συμμετέχει στις αποφάσεις, η πολιτική απομακρύνεται από τον πολίτη.
Φίλες και φίλοι
Το 2015 αυτή η απόσταση φάνηκε με δραματικό τρόπο.
Εκλογές, δημοψήφισμα, διαπραγμάτευση, πολιτική αβεβαιότητα και τελικά νέο πρόγραμμα στήριξης.
Η περίοδος εκείνη δεν άφησε μόνο πολιτικό αποτύπωμα, συνδέθηκε και με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και έντονη αβεβαιότητα για επιχειρήσεις και νοικοκυριά και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία.
Το κράτος δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι το σχολείο του παιδιού μας, το νοσοκομείο, η σύνταξη, η……
Και όταν το κράτος αποτυγχάνει η συνέπεια είναι κοινωνική και πολιτική.
Το ερώτημα που τίθεται κάθε φορά είναι απλό,αλλά δύσκολο.
Ποιος ευθύνεται όταν ένας θεσμός δεν λειτουργεί όπως πρέπει και ποιος λογοδοτεί γι’αυτό;
Αν ο πολίτης συνεχίζει να περιμένει μήνες για μια υπηρεσία, αν ο νέος συνεχίζει να αναζητά το μέλλον του στο εξωτερικό, αν η αξιοκρατία παραμένει ζητούμενο και αν κάθε κρίση καταλήγει σε μια νέα αντιπαράθεση για το ποιος φταίει περισσότερο, τότε κάτι δεν έχει πραγματικά αλλάξει και αυτό έχει πολιτικές συνέπειες.
Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς φθείρεται, η αποχή μπορεί να γίνεται πιο ελκυστική, ο δημόσιος διάλογος γίνεται πιο επιθετικός, τα άκρα αποκτούν περισσότερο χώρο, η πολιτική μετατρέπεται από προσπάθεια επίλυσης προβλημάτων σε διαρκή σύγκρουση ταυτοτήτων .
Και τότε μεγαλώνουμε χωρίς να μεγαλώνουμε!
Έχουμε περισσότερη τεχνολογία, αλλά όχι απαραίτητα περισσότερη θεσμική ωριμότητα, έχουμε περισσότερη πληροφόρηση, αλλά όχι πάντα καλύτερη δημόσια συζήτηση και το ερώτημα που τίθεται είναι:
Πώς θα σταματήσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει;
Γιατί τελικά το πιο επικίνδυνο δεν είναι να κάνεις λάθη, αλλά να τα επαναλαμβάνεις και κάθε φορά να τα παρουσιάζεις ως καινούρια πολιτική!
Να μεγαλώνεις χωρίς να μεγαλώνεις, να περνούν τα χρόνια, να αλλάζουν τα πρόσωπα, να αλλάζουν τα κόμματα, να αλλάζουν οι κυβερνήσεις και εμείς να περιμένουμε ακόμη κάποιον άλλον να κάνει αυτό που απαιτείται από όλους.!!!!!!!!!!
