Τον Ιούλιο του 2024, μία εξωτική νόσος των ζώων – όπως χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς – εμφανίστηκε στην Καλαμπάκα του Νομού Τρικάλων, στο κέντρο της χώρας. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει επίσημη ενημέρωση για το πώς «προσγειώθηκε» εκεί.
Λίγο αργότερα, μόλις έναν μήνα μετά, ξέσπασε η ευλογιά των αιγοπροβάτων, με τα πρώτα τέσσερα κρούσματα να εντοπίζονται στη Θράκη, την κυριότερη πύλη εισόδου νόσων των ζώων στη χώρα.
Η νόσος δεν αναχαιτίστηκε και σήμερα έχει εξαπλωθεί μέχρι και την Πελοπόννησο.
Είναι γεγονός ότι η ευθύνη των κτηνοτρόφων στην εφαρμογή των μέτρων βιοασφάλειας είναι τεράστια, καθώς από αυτήν εξαρτάται όχι μόνο η προστασία της δικής τους εκμετάλλευσης, αλλά και των γειτονικών.
Ωστόσο, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα:
Ποιανού ευθύνη είναι ο έλεγχος των εισαγόμενων ζώων ώστε να διαπιστώνεται αν νοσούν;Ποιος επιτρέπει και ελέγχει την είσοδο ζώντων ζώων στη χώρα;Ποιος διασφαλίζει ότι τα ζώα που εισάγονται για σφαγή οδηγούνται πράγματι στα σφαγεία;Ποιος ελέγχει ότι, για παράδειγμα, τα 500 αρνιά που αναφέρονται σε ένα έγγραφο μετακίνησης κατέληξαν όντως στο σφαγείο και όχι σε κάποια εκμετάλλευση;Και όμως, κάποιους δεν τους αγγίζει κανείς και ποτέ. Αντίθετα, το μπαλάκι πετάχτηκε στους κτηνοτρόφους, για να φαγωθούμε μεταξύ μας και να επωμιστούμε μόνοι την ευθύνη.
Είναι εύκολο και θεαματικό να δηλώνουμε πως «δίνουμε έμφαση στη διαχείριση της κρίσης και τα αίτια θα τα αναζητήσουμε μετά». Όμως αυτό το «μετά» συνήθως δεν έρχεται ποτέ. Και κάθε νέα αστοχία μας αφήνει πιο εκτεθειμένους και πιο ευάλωτους. Μέχρι που δεν θα υπάρχει άλλο «μετά».
Ιωάννα Καρρά
Κτηνοτρόφος/ Οικονομολόγος/ Τεχνολόγος Γάλακτος
