Τα λόγια είναι πάντοτε λιγοστά για να περιγράψουν αυτό που έζησε απόψε η Καλαμπάκα και οι κάτοικοί της.
Μια λαοθάλασσα ανθρώπων, σε μια μικρή πόλη, συγκεντρώθηκε στο σταθμό των τρένων, για να αγκαλιάσει τις οικογένειες του Νίκου και του Δημήτρη Πλακιά, τιμώντας τη μνήμη των πανέμορφων κοριτσιών τους που έχασαν τη ζωή τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο, ακριβώς στις 11.21 το βράδυ, ταξιδεύοντας για τη Θεσσαλονίκη όπου ζούσαν, σπούδαζαν και ονειρεύονταν το μέλλον τους.
Δεν έφτασαν όμως ποτέ, γιατί κάπου εκεί, στην «κοιλάδα του θανάτου», όπως αποκαλείται, ένα «αόρατο χέρι» σίγουρα τις «ζήλεψε» και τις άρπαξε από τα χέρια των αγαπημένων τους ανθρώπων, προκαλώντας την οδύνη και ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ»! Τρία πανέμορφα θεϊκά πλάσματα, νεραΐδες πραγματικές, που ήταν η «χαρά της ζωής», όπως στοργικά ανέφερε ο πατέρας των διδύμων, Νίκος.
Η Καλαμπάκα πενθεί! Πενθεί σιωπηλά εδώ κι ένα χρόνο, νοερά, δίπλα με τις οικογένειες των παιδιών, αγκαλιά με τους αγγέλους, που άγγιξαν τις ψυχές όλων, όσο τίποτε άλλο. Και πένθησε κι απόψε, στο σημείο απ΄ όπου ξεκίνησε το «μεγάλο ταξίδι». Όπως το ήθελαν ο Νίκος, ο Δημήτρης, η Σόφη, η Μάρθα, τα αδέρφια, οι υπέροχες γιαγιάδες και όλοι οι συγγενείς. ΄Ενα πένθιμο κάλεσμα, ένα χρόνο μετά το συγκλονιστικό σιδηροδρομικό δυστύχημα, γιατί βρέθηκε μια χαραμάδα αξιοθαύμαστης δύναμης των οικογενειών, ώστε να σταθούν μπροστά στη θερμή αγκαλιά, ολάκαιρης της πόλης, η οποία κι αυτή καρτερούσε την ώρα για να την ανοίξει. Η σημερινή αγκαλιά ήταν μεγάλη, πλατιά και πάντα θα ναι. Στήριγμα σε όλα και για όλα, όπως το ζήτησε ο Νίκος, όπως το ζητούν οι νεραΐδες, που άφησαν, ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην τοπική κοινωνία, στην πόλη. Γωνιές, μεριές, τα πάντα και όλα τις θυμίζουν και θα τις θυμίζουν για πάντα. Γιατί ήταν μοναδικές, ξεχωριστές! Αστεράκια στον ουρανό που θα ομορφαίνουν το σύμπαν όλο! Ο ήλιος ήταν και ακόμη πιο λαμπερές!
Και θ’ έρχονται στα όνειρά μας, εκεί θα έρχονται! Στα όνειρα όλων, για να μας κάνουν καλύτερους ως ανθρώπους, μήπως και καταφέρουμε δημιουργήσουμε μια κοινωνία καλύτερη, ασφαλέστερη, δίκαιη, με αγάπη, όπως οι ίδιες είχαν για όλα και για όλους, που όμως δε μπορέσαμε να προσφέρουμε στις ίδιες και στους ανθρώπους που χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αφού οι εγκληματίες των Τεμπών, είχαν πιάσει πόστα.
Και όπως αναφώνησε ο Νίκος Πλακιάς στη συγκλονιστική του ομιλία ενώπιον όλων και σείστηκαν τα Μετεωρίτικα βράχια και οι καρδιές,
«Χρύσα, Θώμη, Αναστασία μας λείπετε πολύ»
