«Διέξοδοι εν μέσω κρίσης», ήταν το θέμα που ανέπτυξε η γνωστή συγγραφέας κυρία Μαρία Μουρζά στην εκδήλωση που διοργάνωσε την Κυριακή το πρωί ο Σύλλογος «Μετεώρων Λιθόπολις» στον χώρο της φιλόξενης αίθουσας «Νίτσα Λιάπη» στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμπάκας.
Ο σύλλογος, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του πραγματοποίησε μια επίκαιρη διάλεξη-ομιλία, την οποία άκουσαν με πολύ προσοχή όσοι τίμησαν την εκδήλωση και ήσαν πάρα πολλοί καθώς η αίθουσα γέμισε με κόσμο.
Η συγγραφέας κ. Μουρζά που μέσα από την γλαφυρότητα και την εμβάπτιση των κειμένων της στα νάματα της παράδοσης, της ιστορίας και της Ορθοδοξίας, πρόσφερε μια άλλη διάσταση στην κρίση και στην διέξοδο από αυτήν. Χρήσιμα λόγια και συνάμα νέοι δρόμοι εξόδου από την κρίση.
Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Μετεώρων Λιθόπολις» κ. Γρηγόριος Καλύβας ο οποίος είπε:
«Κυρίες , κύριοι , σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας στην εκδήλωσή μας .
Ας έχετε και ας έχουμε όλοι την ευλογία του Αγίου Χαραλάμπους την αγία κάρα του οποίου δέχθηκε η Καλαμπάκα την Πέμπτη το απόγευμα προερχόμενη από την Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου όπου φυλάσσεται αποτελώντας πολύτιμο ιερό κειμήλιο .
Σεβαστή Γερόντισσα μαζί με το ευχαριστώ του πιστού λαού μας δεχθείτε και το ευχαριστώ του Συλλόγου μας για την μεγάλη ευλογία που το Μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου μας πρόσφερε .
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς .
Φίλες και φίλοι
Βιώνουμε την εποχή της κρίσης για την οποία πολλοί πιστεύουν ότι είναι αμιγώς οικονομική .
Η κρίση όμως δεν είναι οικονομική ή δεν είναι μόνο οικονομική . Πρωτίστως είναι κρίση ηθική , πολιτιστική , πνευματική . Κρίση αξιών και θεσμών πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν , όσον αφορά την Ελλάδα ειδικότερα , κοινωνικές δομές και κοινωνική οργάνωση δημιουργώντας την Ελληνική εθνική συνείδηση και υπόσταση .
Όλα αυτά που συγκροτούν την Ελληνική συνείδηση και υπόσταση , ιστορία , παράδοση , ορθοδοξία , πίστη , εκκλησία , συστηματικά αποδομούνται και στην θέση τους έρχονται όλα αυτά που σχεδίασαν οι παγκοσμιωτές και οι μηχανισμοί τους , ο πλανητικός πολίτης απαλλαγμένος από τα χαρακτηριστικά της εθνικής ταυτότητας , η οικονομική και πολιτιστική παγκοσμιοποίηση και τέλος η παγκόσμια διακυβέρνηση .
Αλήθεια , πως τοποθετούμαστε ατομικά και συλλογικά ; Αποδεχόμαστε την νέα τάξη πραγμάτων ; Αντιστεκόμαστε και πως ; Υπάρχει άλλος δρόμος που βγάζει στο ξέφωτο και ποιος είναι αυτός ; Κρίσιμα ερωτήματα που αναζητούν υπεύθυνες και τολμηρές απαντήσεις κυρίως από τους πνευματικούς ανθρώπους και την διανόηση .
Σήμερα έχουμε την ξεχωριστή χαρά και την τιμή να έχουμε μαζί μας έναν αξιόλογο πνευματικό άνθρωπο που με το έργο και κυρίως την στάση της δίνει τις δικές της ερμηνείες , απαντήσεις και διεξόδους στα δεδομένα της εποχής μας .
Είναι η ταλαντούχος συγγραφέας και εκπαιδευτικός κυρία Μαρία Μουρζά την οποία καλωσορίζουμε και την ευχαριστούμε που αποδέχθηκε την πρόσκλησή μας να μας μιλήσει για όλα αυτά .
Κυρία Μουρζά , καλώς ήρθατε στην Καλαμπάκα και στα Άγια Μετέωρα . Στα Μετέωρα που , επιτρέψτε μου να πω , κρατούν ψηλά το διάκι της πίστης , της Ορθοδοξίας , της παράδοσης και της Ελληνικής ταυτότητας .
Λίγα λόγια για την κυρία Μουρζά :
Η κυρία Μουρζά είναι εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και παράλληλα ασχολείται με την συγγραφή . Τα βιβλία της κυρίας Μουρζά , επιτρέψτε μου να πω , ξεχωρίζουν από τα άλλα βιβλία ακριβώς γιατί αναβλύζουν το γνήσιο καρδιακό συναίσθημα της Ορθόδοξης πίστης και παράδοσης , της ποιμένουσας εκκλησίας , που αποτελούν και τον δρόμο προς ο ξέφωτο .
Τα βιβλία της κυρίας Μουρζά «ΑΝΤΙΔΩΡΟ» , «ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ» , «ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ» , «ΠΡΟΣΑΝΑΜΑΤΑ» , αποτελούν σήματα ελπίδας στις αγωνίες των ανθρώπων . Τα διαπνέει μια δημιουργική χαρμολύπη που προβληματίζει , αναδεικνύει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να μας κρατήσουν όρθιους και ταυτόχρονα τροφοδοτούν την ελπίδα της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ !!!
Θα σας δώσω ένα μικρό μόνο δείγμα της άποψης της συγγραφέως για την κρίση .
«Τὸ τοῦνελ ποὺ μᾶς βάλανε ἀλλοῦ θὰ μᾶς βγάλει…
Διαμετρικὰ ἀλλοῦ!
Δὲν τὸ φαντάζονται ὅμως.
Γιατὶ δὲν ξέρουν πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ σπίθα ποὺ φυλάγεται ἀθόρυβα κάτω ἀπ᾽ τὴ στάχτη!
Γιατὶ δὲν ξέρουν πόσο πανίσχυρη εἶναι ἡ ἄνοιξη ποὺ κυοφορεῖται ἀθόρυβα κάτω ἀπ᾽ τὰ μάρμαρα!
Δὲν ὑπάρχει περίπτωση: εἴτε ἀρέσει, εἴτε δὲν ἀρέσει, θὰ ραγίσει τὸ μάρμαρο ραγίσματα χίλια καὶ ἡ ἄνοιξη θἄρθει!
Θ᾽ ἀνατείλει ὁ ἥλιος ἀπ᾽ τὰ Χώματα!
Από την ομιλία της Μουρζά
«…Διατελούμεν ἐν μέσῳ κρίσης!
Ἐκεῖ ποὺ πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεῖ ποὺ κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτιμονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;
Κοιτᾶς καὶ λές: ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα;
ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; ποιοὶ μᾶς πούλησαν;
ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν;
ποιοὶ θά δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία;
…και εμείς δὲν εἴμαστε ἄμοιροι τῆς τύχης μας. Σαφῶς ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας, τὴ δική του εὐθύνη. Ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας, τὸ δικό του μερίδιο στὴ συμφορά.
Καὶ φωτίζεται ὁ νοῦς μας καὶ μᾶς γίνεται ὁρατὸ πὼς δὲ φταῖνε μόνον οἱ ἐχθροὶ ποὺ μπῆκαν ἀπ᾽ τὴν κερκόπορτα. Φταῖμε κι ἐμεῖς ποὺ ἀπαξιώσαμε τὴν κερκόπορτα καὶ ἐν γνώσει μας τὴν ἀφήσαμε ἀφύλαχτη…
Φταῖμε ὅλοι… καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Πολιτείας καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαός. Διαπράξαμε ὅλοι τὸ ἴδιο λάθος, τῆς ὕβρης: καταργήσαμε τὸν Θεό.
Εἴτε θέλουμε νὰ τὸ παραδεχτοῦμε εἴτε δὲ θέλουμε, ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας… Ποὺ στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές. Ποὺ ἀντικατέστησε τὸ γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη. Ποὺ ἀντικατέστησε τὴ μάννα μὲ τὴν τηλεόραση. Ποὺ ἀντικατέστησε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σκυλιά.
Ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, ποὺ ἀντικατέστησε τὸν Πνευματικὸ μὲ τὰ μέντιουμ· ποὺ ἀντικατέστησε τὴ Λειτουργία μὲ κολυμβητήρια, μὲ φροντιστήρια καὶ ἐκδρομές· ποὺ ἀντικατέστησε τὴν προσευχὴ μὲ γιόγκα· τὴ νηστεία μὲ δίαιτες· καὶ τὸν Χριστὸ μὲ τὸν χρυσό…
Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ δὲν εἶναι ποὺ ἀδειάσαν τὰ ταμεῖα μας
Εἶναι ποὺ ἄδειασε ἡ ψυχή μας.
Ἀδειάσαν τὰ σπίτια μας. Ξεκρεμάσαμε τὶς εἰκόνες, σβήσαμε τὸ καντήλι κι ἀνοίξαμε τὶς πόρτες. Τώρα μπορεῖ ἐλεύθερα νὰ μπαινοβγαίνει ὅποιος θέλει Ὅ,τι ὥρα θέλει. Γιὰ ὅποια σχέση θέλει.
Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ δὲν ἀφήσαμε νὰ γεννηθοῦν
καὶ τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ ἐγκαταλείψαμε.
Ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι ποὺ γεμίσαμε παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν κατὰ ποῦ νὰ κοιτάξουν. Γεμίσαμε παιδιά-τορπίλες! Ἕτοιμα νὰ ἐκραγοῦν. Παιδιὰ γνωστῆς ἢ ἀγνώστου πατρότητας, ποὺ δὲν τὰ θέλει κανείς, παρὰ μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ τὰ ἐμπορευτοῦν.
Ἀδελφοί μου, γεμίσαμε ἐμπόρους, ποὺ μαζεύουν ἀργύρια τριάκοντα – ἀλίμονο, γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸν ἀγρὸ τοῦ Κεραμέως;
Κρύο… Τόσο πολὺ κρύο… Κι αὐτὴ ἡ κρίση… ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνη μᾶς μαζεύει ἀπ᾽ τοὺς δρόμους καὶ γυρίζουμε μέσα μας.
Ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει νὰ πάλλεται ἡ καρδιά μας ἡ πέτρινη
καὶ νὰ δίνει ξανὰ σημεῖα ζωῆς. Ζωῆς ἄλλης, Ζωῆς ἀληθινῆς. Ἐκεῖ ποὺ δυναμώνει λίγο-λίγο ἡ φωνὴ τῆς χαμένης συνείδησης κι ἀρχίζεις νὰ διακρίνεις ἀνάμεσα στὶς χιλιάδες φωνὲς τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υιοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος!
Κι ἀρχίζει ἡ ψυχή μας νὰ ψάχνει τρόπους ἀποκατάστασης: ποιὰ «αὐθαίρετα» νὰ γκρεμίσουμε καὶ ποιὰ «νόμιμα» νὰ ξαναχτίσουμε…
Ἀρχίζει ἡ ψυχή μας καὶ διψάει τὴν ἄφεση. Ἀφήνει τὶς χῶρες τῶν ἀλλοφύλων, τὶς ἀλλότριες συμπεριφορές, καὶ ξαναπαίρνει ἡ πολύπαθη ψυχή μας τοὺς πατροπαράδοτους δρόμους… γιὰ τὸ πετραχήλι τὸ ἅγιο, γιὰ τὴν Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνη εἶναι καὶ σωτήρια καὶ ἰαματική. Ἀρχίζεις καὶ νοιάζεσαι καὶ μοιράζεσαι τὸ τριμμένο παλτό σου μ᾽ αὐτὸν ποὺ κρυώνει. Ἀρχίζεις καὶ πονᾶς καὶ συμπονᾶς… Καὶ ὁ ἄλλος ἄνθρωπος γίνεται συνάνθρωπος. Ὁ κάτοικος, συγκάτοικος. Ὁ πατριώτης, συμπατριώτης. Καὶ ὁ ἄλλος Ἕλληνας γίνεται συνέλληνας, ἐγγενὴς καὶ συγγενὴς καὶ ὅμαιμος καὶ ἀδελφός.
Ἀδελφοί μου, ὁμοιοπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι γι᾽ ἄλλους ἡ ἀσωτία καὶ γι᾽ ἄλλους ἡ ὑποκρισία. Ἡ στείρα θρησκευτικότητά μας. Ἡ ἠθική μας αὐτάρκεια…
Κανεὶς δὲν κλαίει…
Καὶ ἡ κρίση ἐντείνεται.
Καὶ κάνει κρύο. Πολὺ κρύο!
Χωρὶς μετάνοια πῶς νὰ τὸ διαχειριστεῖς;
Χωρὶς τὴν ἐλπίδα στὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ ἀγαπῶντος Θεοῦ, χωρὶς τὴν ἐμπειρία τῆς Παρουσίας Του πῶς νά βγοῦν οἱ χειμῶνες; Πῶς νά βγοῦμε ἀπ᾽ τ᾽ ἀδιέξοδο χωρὶς θύρα ἐξόδου;
Ἀδελφοί μου, ὁμοιοπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ μεγάλη δέν εἶναι ποὺ δὲν εὐημεροῦμε. Εἶναι ποὺ δὲν μετανοοῦμε.
Ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ ἁλώσανε τὴν ψυχή μας. Εἶναι ποὺ τὴν παραδώσαμε μόνοι μας. Πρέπει νὰ περάσει καλὰ καὶ γιὰ πάντα στὸν πυρήνα τοῦ εἶναι μας: ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων
Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων…
Ἀδελφοί μου, ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρέη: μὲ δάκρυα!
Καὶ θὰ δοῦμε τὴν ἄνοιξη νὰ πετάγεται κάτω ἀπ᾽ τὰ μάρμαρα…»
