Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον πρόωρο τελικό πρώτα πνευματικά, εκθρόνισε τη Φενέρμπαχτσε διδάσκοντας άμυνα στην καλύτερη άμυνα της Ευρωλίγκας και δείχνει πως η κούπα είναι στο χέρι του.
O Θρύλος μετά την σπουδαία νίκη-πρόκριση επί της Μονακό (79-61) στον ημιτελικό της Παρασκευής (22/5) θέλει να βγάλει εις πέρας την αποστολή του. Θέλει να γράψει ξανά ιστορία και να πιεί νερό από την πηγή του… εξοχικού απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο. Θέλει να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης και να «κλέψει» το στέμμα από τη Ρεάλ για ακόμα μία φορά. Αλλά αυτή τη φορά στον απόλυτο τελικό, δέκα χρόνια μετά το έπος του Λονδίνου όπου προπονητής ήταν και τότε ο Γιώργος Μπαρτζώκας ή κοινώς «σκακιστής». Παράλληλα, να πάρει εκδίκηση και για τον τελικό του Κάουνας, πριν 3 χρόνια που για λίγα δεύτερα δεν ήρθε η κούπα.
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, είναι έτοιμος να κάνει περήφανο ξανά τον κόσμο του. Είναι έτοιμος να παίξει ξανά το μπάσκετ που ξέρει και θαυμάζει όλη η Ευρώπη από την αρχή της σεζόν. Είναι έτοιμος να παίξει ξανά με πάθος, ψυχή και τσαμπουκά. Και το κυριότερο να ανέβει ξανά στην κορυφή! Απλά πρέπει και θα τα δώσει όλα, για να κερδίσει… Ξέρει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να το κάνει. Γιατί πολύ απλά σέβεται και δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο. Εν προκειμένω ούτε την Ρεάλ…
Ο Ολυμπιακός απάντησε με… ξύλο στο ξύλο της Φενέρ, ακόμη και με άμυνα αλλαγών σε αυτή που σεμιναριακά διδάσκει ο Γιασικεβίτσιους, έκλεισε τους διαδρόμους προς το καλάθι στους γοργοπόδαρους Μπόλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ και δεν θα μπορούσε να χάσει από τα… άσφαιρα που εκτελούσαν κοντοί και ψηλοί των Τούρκων, που είχαν 36 σουτ πίσω από τα 6,75μ. και δέκα λιγότερα μέσα από τη γραμμή. Η Φενέρ, σε αυτή την τρικυμία, δεν είχε τις προσωπικότητες όπως ο Χέιζ-Ντέιβις και ο Γκούντουριτς πέρσι για να αποπνέουν ηρεμία, αλλά τους όχι και φημισμένους για την ηρεμία τους Μπόλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ.
Από τη στιγμή που τα μετόπισθεν στάθηκαν στο ύψος τους, ο Ολυμπιακός ήταν δεδομένο πως θα δείξει την υπεροχή του, σε ποιότητα, εμπειρία και βάθος στην μπροστινή πλευρά του παρκέ. Ο Ντόρσεϊ έβαλε την πρώτη σπίθα, ο Πίτερς ξόρκισε τα φαντάσματα στέλνοντας συστημένα όλα τα σουτ του στον στόχο και ο Γουόρντ αφαίρεσε μια και καλά τα βαρίδια από τα πόδια με το πληθωρικό παιχνίδι του. Τρεις παίκτες που δεν υπήρχαν στον περσινό ημιτελικό, ο ένας κυριολεκτικά και οι δύο χωρίς τότε ρόλο στο Final 4, έκαναν τεράστια διαφορά.
Αυτοί έδωσαν το χρόνο στον μάλλον αγχωμένο στο πρώτο ημίχρονο Βεζένκοφ να αποτινάξει από πάνω του την πίεση και να παίξει ως πραγματικός MVP με 14 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο, αλλά και στον Φουρνιέ με τον Μιλουτίνοφ να βάλουν τα κρίσιμα καλάθια που έκοψαν οριστικά τα πόδια των αντιπάλων και απομάκρυναν την όποια ανησυχία υπήρχε να πέσει ο Ολυμπιακός θύμα μιας μεγάλης ανατροπής.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας φυσικά και πιστώνεται την επιτυχία. Όχι μόνο για το έργο του στην ομάδα. Αυτό ήταν αυταπόδεικτα εξαιρετικό εδώ και χρόνια. Ακόμη παραπάνω φέτος, γιατί εμπιστεύτηκε περισσότερους παίκτες, με πρώτους τους Πίτερς και Ντόρσεϊ, και αυτοί τον δικαίωσαν. Ο Ολυμπιακός έβγαλε τον τελικό με δώδεκα παίκτες με ενεργή συμμετοχή και συμβολή, πράγμα που του επέτρεψε να διατηρήσει τα επίπεδα ενέργειας-αναγκαία για να παίξει την άμυνα που έπαιξε-σε υψηλό επίπεδο από την αρχή ως το τέλος. Κανείς δικός του παίκτης δεν έγραψε πάνω από 27 λεπτά στο glass floor, σε αντίθεση με τη Φενέρ του πολύ πιο κοντού ροτέισον (τρεις παίκτες με 30+ λεπτά), απόρροιας και του φτωχότερου ρόστερ.
Ο Ολυμπιακός έκανε το πρώτο βήμα. Το δυσκολότερο, σίγουρα, αλλά μόνο το πρώτο.
Απαιτείται ένα ακόμη, χωρίς το οποίο θα χάσει την αξία της η προσπάθεια στον ημιτελικό και σε όλη τη σεζόν. Γιατί τόσο σκληρή είναι η ζωή στην Ευρωλίγκα. Όμως αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το Βελιγράδι, το Κάουνας, το Βερολίνο και το Άμπου Ντάμπι, ακόμη αν θέλετε και σε αντίθεση με τη Μαδρίτη το 2015 και την Πόλη το 2017, ο Ολυμπιακός μοιάζει πιο έτοιμος από ποτέ, πιο σκληρός πνευματικά, πιο πλήρως στελεχωμένος, πιο έμπειρος, πιο ταλαντούχος, πιο ισορροπημένος, πιο σοφός και ταυτόχρονα πιο αποφασισμένος για να τα καταφέρει. Βάλτε σε αυτό το μείγμα και το πλεονέκτημα έδρας και έχετε την εικόνα του απόλυτου φαβορί.
ΥΓ: Ο Ολυμπιακός είναι ομάδα σε αποστολή σε αυτό το Final 4. Από την παραμονή του ημιτελικού, που δεν διέκρινες βλέμματα θολωμένα από το άγχος, μέχρι και μετά την πρόκριση στον τελικό, όπου κανένας δεν είχε διάθεση για μεγαλοστομίες γνωρίζοντας πως απομένει ένα ακόμη ματς.
