«Συνεπώς, η συμμετοχή σε ένα reunion μοιάζει με τη μαγνητοσκοπημένη παρακολούθηση στιγμιοτύπων ενός παλιού ποδοσφαιρικού αγώνα, στις ηλεκτρονικές οθόνες ενός σταδίου, στις κερκίδες του οποίου κάθονται οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και οι φίλαθλοι με ανάμεικτα συναισθήματα. Οδυνηρά όταν μέσα από τις αλλαγές προσδιορίζεις τον χρόνο που περνάει. Γλυκόπικρα όταν βλέπεις τους αγωνιζόμενους, στο ενεργό γήπεδο της ζωής, “ποδοσφαιριστές” να είναι πια μικρότεροι από εσένα και να μην μπορείς να ονειρευτείς πως όταν μεγαλώσεις θα τους μοιάσεις. Γιατί έχεις ήδη μεγαλώσει και το μόνο που μένει ίδιο είναι τα ματωμένα σου γόνατα στις αλάνες του χρόνου…».
Και τελικά αν κάποιος αποφασίσει να πάει σε αυτό το «ραντεβού» υπενθύμισης της φθοράς του χρόνου, πώς πρέπει να πάει; Αποδεχόμενος αυτό που είναι ή ως κάτι διαφορετικό; «Στην προέκταση του παραπάνω “ποδοσφαιρικού” συλλογισμού, αν δεν επιλέξεις τον δρόμο της “ναρκισσιστικής απόσυρσης” και αποφασίσεις να πας στο reunion, ο καλύτερος τρόπος είναι να πας σαν “βετεράνoς λίμπερο” μιας μεσήλικης ανατομίας, σαν τελευταίος αμυντικός μιας σωματοεικόνας που ακόμη μαρκάρει ασφυκτικά τον επελαύνοντα επιθετικό της φθοράς του χρόνου» λέει, μεταξύ άλλων, ο Χρίστος Λιάπης.
