«Οι πασάδες περνούν. Οι πολιτικές φιλοδοξίες μένουν»;

Γιατί όταν μια φράση που » φέρεται να ειπώθηκε» μετατρέπεται σε πολιτικό κατηγορητήριο ,όταν μια τοπική διαφωνία παρουσιάζεται ως «καθεστώς σιωπής και υποταγής » και όταν οι κάτοικοι του Ασπροποτάμου εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές μιας νέας….επανάστασης εναντίον των » πασάδων «,τότε μάλλον δεν μιλάμε για ενημέρωση, μιλάμε για πολιτικό αφήγημα και μάλιστα αρκετά προσεκτικά σκηνοθετημένο !

Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τον άλλον για δήθεν αυταρχισμό, επειδή απαντά στην κριτική και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να μιλάς, να καταγγέλλεις και να βγάζεις πολιτικά συμπεράσματα.

Η κριτική είναι δικαίωμα, η απάντηση στην κριτική είναι επίσης δικαίωμα, αυτό λέγεται Δημοκρατία!

Όχι » Δημοκρατία μέχρι να μιλήσει ο άλλος «.

Και κάτι ακόμη:

Οι γέροντες του Ασπροποτάμου αξίζουν σεβασμό, αλλά δεν χρειάζονται πολιτικούς προστάτες, δεν χρειάζονται κανέναν να τους χρησιμοποιεί ως σκηνικό για να κατασκευάσει ένα βολικό πολιτικό αφήγημα.

Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να περιγράψουν δέκα άρθρα στο Facebook και ευτυχώς, έχουν αρκετή εμπειρία για να ξεχωρίζουν τον πραγματικό σεβασμό από την πολιτική αξιοποίηση.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Όταν κάποιος εμφανίζεται ξαφνικά ως ο » υπερασπιστής των γερόντων » ο » αντίπαλος των πασάδων » και ο εκπρόσωπος μιας δήθεν μεγάλης λαϊκής αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί πολιτικές φιλοδοξίες, είναι απολύτως θεμιτό να ρωτήσει κανείς :

Που τελειώνει η αγωνία για τον τόπο και πού αρχίζει η προσωπική πολιτική επένδυση;

Γιατί η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός δραματικών τίτλων, δεν είναι » ο λαός απέναντι στον πασά » ,δεν είναι κάθε διαφωνία «καθεστώς»,δεν είναι κάθε λευκό ψηφοδέλτιο » λευκή αξιοπρέπεια » και δεν είναι κάθε πολιτική αντιπαράθεση ιστορικό έπος!

Μερικές φορές είναι απλώς μια διαφωνία και οι διαφωνίες λύνονται με στοιχεία, επιχειρήματα και θεσμικό διάλογο και όχι με τη δημιουργία ηρώων θυμάτων και » κακών » σε μια ιστορία που έχει γραφτεί από την μία πλευρά.

Και επειδή αγαπητέ κύριε Τσουκαρέλη γίνεται πολύς λόγος για » πασάδες «, ας κάνουμε μια απλή ερώτηση:

Όταν τελειώσει η καταγγελία, τί ακριβώς προτείνετε;

Ποιο είναι το σχέδιο, ποια είναι η πρόταση, ποια είναι η λύση;

Γιατί είναι εύκολο να γράφεις ότι » οι πασάδες περνούν » ,αλλά είναι δύσκολο να παρουσιάσεις τι θα κάνεις εσύ όταν έρθει η ώρα να αναλάβεις ευθύνη.

Εκεί αρχίζει η πραγματική πολιτική και εκεί τελειώνει η πολιτική παράσταση.

Ο δήμαρχος θα κριθεί από το έργο του, η δημοτική αρχή από τις αποφάσεις της και κάθε επίδοξος πολιτικός από τις δικές του θέσεις, τις δικές του προτάσεις και τη δική του πολιτική διαδρομή και όχι από το πόσο επιτυχημένα θα μετατρέψει μια τοπική διαφωνία σε προσωπική πολιτική προβολή.

Γιατί η μεγαλύτερη αντίφαση του συγκεκριμένου άρθρου είναι ότι:

Καταγγέλλει την πολιτική εργαλειοποίηση των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα εργαλειοποιεί μια ολόκληρη περιοχή, τους ηλικιωμένους κατοίκους της και μια τοπική αντιπαράθεση για να χτίσει το δικό του πολιτικό προφίλ.

Αυτό δεν είναι ακριβώς το πρόβλημα που υποτίθεται ότι καταγγέλλει;

Οι γέροντες του Ασπροποτάμου θα μείνουν οι κάτοικοι θα κρίνουν, οι αιρετοί θα κριθούν και οι πολιτικές φιλοδοξίες επίσης.

Γιατί οι πασάδες μπορεί να περνούν, αλλά περνούν και οι πολιτικές παραστάσεις.

Και όταν πέσουν τα μεγάλα λόγια οι ιστορικές αναφορές και οι βαρύγδουπες καταγγελίες, μένει πάντα το ίδιο απλό ερώτημα:

Εσύ τί πραγματικά έχεις να προσφέρεις στον τόπο σου;

Εκεί, αγαπητέ φίλε Σωτήρη , δεν αρκεί ένα εντυπωσιακό άρθρο, εκεί χρειάζεται έργο πρόταση, ευθύνη και κυρίως, η ικανότητα να αντέχεις την κριτική που τόσο γενναιόδωρα ζητάς από τους άλλους.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι να έχεις πάντα τον τελευταίο λόγο, είναι να αντέχεις όταν ο άλλος αποκτά το δικαίωμα να σου απαντήσει.