Από τις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι και σήμερα, η περιοχή μας, τα βράχια μας και τα μονοπάτια μας είναι γεμάτα ορειβάτες και αναρριχητές -τα ίδια και την περασμένη άνοιξη και το Πάσχα και κάθε χρόνο, επαναλαμβανόμενα, οι οποίοι απολαμβάνουν τις ομορφιές του τόπου μας.
Άνθρωποι οι οποίοι δίνουν ζωντάνια στην πέτρα, με την πολυχρωμία της ένδυσης τους, ‘σπάζοντας’ το γκρίζο του βράχου, και ενθουσιάζοντας τους διάφορους λοιπούς επισκέπτες οι οποίοι δεν χάνουν την ευκαιρία της φωτογράφησης των, θέλοντας ίσως να κλέψουν ένα κομμάτι της ευχαρίστησης που προσφέρει η δραστηριότητα της αναρρίχησης (ειδικά σε αυτό το είδος πετρώματος).
Ούτε μακαρόνια λοιπόν, ούτε καλάθια, ούτε ρόδες, ούτε φασολάδες, ούτε χοροί έχουν έλξει άλλη φορά ένα τόσο μεγάλο αριθμό επισκεπτών στην περιοχή μας για πολυήμερη επίσκεψη, με ότι αυτό συνεπάγεται σε οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτισμικά οφέλη για μεγάλο αριθμό τοπικών επιχειρήσεων και ατόμων.
Για όλους αυτούς τους επισκέπτες κανείς, ουτε κράτος, ούτε περιφέρεια, ούτε Δήμος, ούτε αναπτυξιακές έχουν κάνει το παραμικρό σε θέματα υποδομής, ασφαλείας, διαχείρισης, και οργάνωσης, ώστε οι επισκέπτες αυτοί να κινδυνεύουν όσο το δυνατόν λιγότερο κατά τη διάρκεια της δραστηριοποίησης τους στην περιοχή μας…
Αλλά πάντα τέτοιοι ήταν… όλοι τους!
Όσο για κάποια άρθρα και κάποια σχόλια που διάβασα τώρα τελευταία(σε κάποια ΜΜΕ), σχετικά με αυτά τα είδη τουρισμού, ένα εχω να πω…
ΦΤΟΥ ΣΑΣ! ΡΕΖΙΛΙΔΕΣ…
