«Ανεμοφράκτες και Κοινόχρηστοι χώροι » (Το μέτρο ως πολιτική πυξίδα)

Μια συζήτηση για το ύψος των ανεμοφρακτών ,όπως αυτή που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στη Δημοτική Αρχή και τους επαγγελματίες της Καλαμπάκας, δεν αφορά μόνο το ύψος της κατασκευής, αφορά το ύψος της πολιτικής μας συνείδησης.

Η δημοκρατία δοκιμάζεται όχι όταν συζητά τα μεγάλα, αλλά όταν πρέπει να αποφασίσει για τα μικρά, χωρίς να προδώσει τις αρχές της.

Για το πώς ρυθμίζεις τον κοινόχρηστο χώρο δείχνει πώς αντιλαμβάνεσαι την έννοια του » κοινού «.

Αν η πόλη είναι σκηνή που ανήκει σε όλους ή αν ο καθένας τη βλέπει ως προέκταση του δικού του μαγαζιού.

Η πρόταση της δημοτικής αρχής για μια λελογισμένη προσαρμογή του κανονισμού – αύξηση του επιτρεπόμενου ύψους απο 1,5 σε 1,8 μέτρα – φανερώνει μια πολιτική κουλτούρα συνεννόησης.

Όχι υποχώρησης, αλλά κατανόησης.

Από την άλλη, η απαίτηση για ανεμοφράκτες ύψους δύο και πλέον μέτρων δείχνει κάτι βαθύτερο:

Μια νοοτροπία περίφραξης.

Μια επιθυμία να προστατευθεί όχι ο πελάτης, αλλά ο εαυτός από το κοινό βλέμμα.

Είναι το ίδιο ένστικτο που οδηγεί ορισμένους να αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο σαν ιδιωτικό δικαίωμα και την πόλη σαν προέκταση της δικής τους σιωπής.

Όμως η πόλη δεν μπορεί να είναι αποθήκη εγωισμών .

Ούτε μπορεί να γίνει πεδίο αθέμιτων ισορροπιών.

Φίλες και φίλοι,

Οι ανεμοφράκτες δεν είναι το ζήτημα, είναι το σύμπτωμα.

Είναι η αντανάκλαση ενός συλλογικού διλήμματος:

Θέλουμε μια πόλη που αναπνέει ή μια πόλη που φυλάσσεται πίσω απο γυαλί;

Θέλουμε τη συνύπαρξη ή την απομόνωση;

Κάθε κοινωνία καθορίζεται από τα όριά της.

Όχι από εκείνα που υψώνει, αλλά από εκείνα που σέβεται

Κι αν υπάρχει ένα πολιτικό μήνυμα που προκύπτει από αυτή τη συζήτηση, είναι πως η ωριμότητα μιας τοπικής κοινωνίας δεν φαίνεται όταν διεκδικεί, αλλά όταν συναινεί χωρίς να υποτάσσεται και αντιστέκεται χωρίς να διχάζεται,!!!